مدرس حوزه علمیه احمدیه تربت جام:
یگانه کیمیای حیاتی که اسلام سخت نیازمند آن است اتحاد و همدلی مسلمین می باشد و حضرت امام رضا (ع) مظهر وحدت بین مذاهب و فرق اسلامی است.
مولوی احمد صارمی گفت: بدون شک می‌توان ادعا کرد که اگر نسیم خوش رضوی و عطر دلاویز آن پراکنده گردد، جامعه اسلامی و انسانی در ایران و جهان منسجم و متحد در کنار هم قرار خواهند گرفت.

به گزارش روابط عمومی دفتر امور اهل‌سنت خراسان، مولوی احمد صارمی مدرس حوزه علمیه احمدیه تربت جام به مناسبت دهه کرامت و سالروز میلاد مسعود حضرت علی بن موسی الرضا(ع) مقاله ای را در سال گذشته به زیور طبع آراست که بازنشر آن خالی از لطف نیست.

مولوی احمد صارمی گفت: بدون شک می‌توان ادعا کرد که اگر نسیم خوش رضوی و عطر دلاویز آن پراکنده گردد، جامعه اسلامی و انسانی در ایران و جهان منسجم و متحد در کنار هم قرار خواهند گرفت.

وی اظهار داشت: نمی‌توان منکر شد که آن کیمیای حیاتی که در حال حاضر اسلام سخت نیازمند است اتحاد و همدلی مسلمین از فرقه‌های مختلف با یکدیگر است. اکنون که کفار با همه مخالفت‌ها و تقابل منافعشان با یکدیگر بر سر ضدیت با اسلام با یکدیگر متحد شده‌اند و یک‌تنه و یک‌صدا با روش‌های مختلف به مقابله با اسلام برخاسته‌اند.

ایشان در ادامه مخاطبین را مورد سوال قرار دادند که: راستی چرا مسلمین نباید بااین‌همه عوامل وحدت‌آفرین با یکدیگر متحد باشند؟!!    به‌راستی هنگام چنگ زدن به حبل‌الله فرانرسیده است؟!!

وی در ادامه این مقاله عنوان داشت: آری اکنون باید به قرآن خدا و پیامبر (ص) و آل و اصحابش چنگ زد و با ایجاد وحدت عملی، فکری و شعاری، سپری آهنین در مقابل تهاجم و شبیخون کفار ایجاد کرد و در این راه علاوه بر قرآن و پیامبر(ص) و بسیاری موارد و مصداق‌های وحدت‌آفرین بدون شک نگاه و توجه به سیره و روش فرزندان پیامبر(ص) و به کار بستن فرمایشات ایشان می‌تواند یکی از عوامل مهم وحدت زا در جوامع اسلامی باشد و در این الگو گیری و عمل به مصداق‌های رفتاری و گفتاری، چه کسی بهتر از علی بن موسی‌الرضا(ع). امام رئوفی که هم فرزند پیامبر(ص) و هم عالم و عامل به قرآن است. سیره‌ی عملی ایشان تجسّم عینی وحدت و مظهر خیرخواهی برای اسلام و مسلمین و حتی غیرمسلمانان است.

بدون شک می‌توان ادعا کرد که اگر نسیم خوش رضوی و عطر دلاویز آن پراکنده گردد، جامعه اسلامی و انسانی در ایران و جهان منسجم و متحد در کنار هم قرار خواهند گرفت.

ولی از باب تبرک و تیمن مواردی از سیره‌ی عملی و زندگی پرافتخار آن حضرت را در زمینه‌ی وحدت‌آفرینی ذکر می‌نمایم، امید است موردتوجه قرار گیرد.

عالمیت جامع آن حضرت و آشنایی با نحله‌ها و اندیشه‌های مختلف آن حضرت به‌راستی عالم آل محمد(ص) بود و با علم بی‌پایان و فراوانش با اندیشه‌های اعتقادی و فقهی مختلف عصر خود آشنا بود و در گفتگوها و مناظرات علمی از این جامعیت استفاده می‌نمود و احترام عالمان دیگر مذاهب و فرقه‌ها را به خود جلب می‌کرد و به اندیشه‌های آنان نیز احترام می‌گذاشت و باعث می‌شد که علمای مختلف باوجود تفاوت اندیشه، در امور کلی اسلام همگام و هم‌نظر ایشان بوده و اتحاد اسلامی را مدنظر داشته باشند.

سعه‌صدر و قدرت تحمل اندیشه‌های گوناگون آن بزرگوار از روحی به عظمت اقیانوس و به لطافت نسیم برخوردار بودند و با آرامش و تحمّل در بحث‌های علمی، حتی مخالف‌ترین نظریات الحادی و دهری و زرتشتی و نصرانی و یهودی را می‌شنیدند و عالمانه و به‌دوراز عصبانیت و ناراحتی پاسخ می‌دادند و با علمای ضد اسلام نیز با احترام برخورد می‌نمودند و شنیدن مطالب سخیف آنان هیچ‌گاه امام را از مدار، آرامش و متانت خارج نمی‌کرد.

ادبیات وحدت‌آفرین و اخلاق و سخاوت ایشان به‌طورکلی لحن و روش گفتاری و عملی ایشان نوعی ادبیات آرامش‌بخش و وحدت‌آفرین را با خود به همراه داشت که مخاطب را به سویشان جلب می‌نمود. جاذبه‌ی بیشتری داشت تا دافعه؛ ایشان در ادبیات گفتاری خود هیچ‌گاه سخن کسی را حتی اگر مخالف و متضمّن اعتراض و توهین بود قطع نمی‌کرد و پس از پایان صحبت با فروتنی تمام و پاسخ عالمانه و کوبنده، گوینده را قانع می‌نمودند.

سخاوت و بخشش ایشان ضرب‌المثل است و هرگاه چیزی به کسی می‌بخشیدند سعی می‌کردند چهره او را نبیند تا خجالت و تحقیرشان را در سیمایشان مشاهده نکنند.

تواضع و فروتنی در برخورد با وضیع و شریف آن بزرگوار در برخورد با بالاترین مقامات و خدمتکاران خویش به لحاظ انسانی یک برخورد داشتند و با همه متواضع و فروتن بودند و با خدمتکارانشان غذا می‌خوردند که حتی موجب اعتراض بعضی از نزدیکان قرار می‌گرفتند. ولی ایشان می‌فرمودند پروردگار ما و پدر و مادر ما یکی است و فضیلت فقط و فقط به کردار است.

تکریم بزرگان دین و اصحاب و یاران جدشان رسول اکرم(ص) یکی دیگر از مصادیق مهم وحدت در مورد ایشان احترام به یاران و اصحاب و تاکید بر بی احترامی نکردن و توهین نکردن به آنها است.

تصمیمات و زندگی عملی آن حضرت نمونه‌ای از وحدت خواهی بدون شک تصمیم ایشان برای آمدن به خراسان به دعوت و اصرار مامون و قبول ولایتعهدی علی رغم بی میل قلبی، کاری عملی برای حفظ وحدت در جامعه اسلامی در آن زمان بوده است.

فهرست